رابطه دین و نعمت ها

خداوند حکیم از سویی به انسان نعمت های زیادی داده و به نوعی کل دنیا را در خدمت انسان قرار داده است و از سوی دیگر راه های استفاده صحیح از این نعمات را با اعزام پیامبران و ارسال دین ارائه کرده تا انسان با استفاده درست از نعمات مسیر رشد وتعالی را بپیماید. دین در یک معنا کانون سعادت و طرز استعمال نعمت ها و راه استفاده از داده های الهی است. نعمت های بیشمار و عنایت های نامحدود خداوند حکیم که در زندگی انسان فراوان و بی حساب است، بدون انضباط آن ها به وسیله احکام دین هر قدر هم بزرگ و مهم باشند، نه تنها قابل استفاده نیستند، بلکه زیان آور و موجب بلا و نقمت خواهند بود.

به عنوان مثال چشم یکی از نعمت های گرانبهای خدادادی است و به وسیله آن انسان امور خویش را اداره می کند و از مناظر دلگشای زمینی و چشم اندازهای زیبای آسمانی به وسیله آن کسب طرب و بشاشت می نماید و از همه گرانبهاتر وسیله تعلیم و تعلم و فراگرفتن انواع فنون و معارف است، اما اگر این نعمت بزرگ به وسیله دیانت کنترل نشود، به هوس و چشم چرانی میل کند و به مطالعه نامحرمان عادت نماید، بلای جان انسان خواهد شد، و حتما زیانش از نفع آن بیشتر و موجب توفان فضای وجود و ناراحتی جسم و جان و جنون روح و روان و علت جنایتها و خیانت ها و همه نوع تیرگی در حیات و زندگی خواهد بود.درد چشم که مرض ظاهری است هر گاه خوب نشود فقط خودش را نابود می سازد، اما درد بی درمان چشم چرانی و دزدی نوامیس چه بسا تن و جان را در معرض خطر قرار می دهد و آبرو و اعتبار و همه چیز شخص را نابود می سازد. بنابراین اعمی هزار بار از این بینا شریف تر و آسوده تر است و نابینایی به مراتب از این بینایی خوش تر است.

زبان را هم تصور کنیم که وسیله انس و نشاط و واسطه تفهیم و تفهم و مظهر ناطق بودن انسان است و در واقع نعمت ذیقیمت وجود آدمی به شمار می آید، اما اگر تحت مراقبت دین به کار نیفتد، دروغ بگوید، فحاشی نماید، غیبت کند، افترا ببندد و میلیون ها بدبختی و شقاوت به بار می آورد، در این صورت گنگ بودن به راحتی و آزادی نزدیک تر است. امام زین العابدین(ع) در باب زبان می فرماید: زبان را باید از دشنام ارجمندتر بدانی و به سخن خوب عادتش دهی و مودبش سازی، سکوت اختیار کنی، مگر در وقت حاجت برای سود دین و دنیا و از پر گفتن و یاوه سرایی بپرهیزی که ایمنی از زیانش نیست. آیین اسلام که پایه و اساس سعادت بشر است راه استفاده از نعمت های پروردگار را به ما تعلیم می دهد. به عنوان مثال درباره چشم که یکی از نعمت های بزرگ است اسلام نظاماتی قرار داده است.

امام سجاد(ع) درباره استفاده این نعمت می فرماید: چشم را باید از هر ناروا پوشاند و فاسدش نساخت استفاده از چشم برای دین و عبرت گرفتن است که انسان بینا شود یا دانشی از راه چشم به دست آورد، زیرا دیده وسیله عبرت است. یکی دیگر از نعمت ها ثروت و مال است که اگر در راه صحیح به کار گرفته شود، عاقبت انسان را به خیر می کند. احادیث زیادی درباره محاسن ثروت و مذمت آن آمده است. علمای اخلاق می گویند سودگرایان که انگیزه ای جز اندوختن ثروت ندارند و محرک شان فقط بهره های مادی است تمامی فضایل را که سد راه خود می بینند به چنگ و ستیز با آن می پردازند و معیار اخلاق را فقط عیش و نوش و عیاشی می دانند، اما استفاده کنندگان واقعی از ثروت کسانی هستند که با انفاق آن در مسیر الهی بهره ای بی پایان از آن می برند و با ثروت ناپایدار خود را پایدار می کنند.





:: موضوعات مرتبط: , ,
:: برچسب‌ها: رابطه دین و نعمت ها ,
|
امتیاز مطلب : 7
|
تعداد امتیازدهندگان : 2
|
مجموع امتیاز : 2
نویسنده : پایبند
تاریخ : جمعه 22 شهريور 1392
مطالب مرتبط با این پست
می توانید دیدگاه خود را بنویسید


نام
آدرس ایمیل
وب سایت/بلاگ
:) :( ;) :D
;)) :X :? :P
:* =(( :O };-
:B /:) =DD :S
-) :-(( :-| :-))
نظر خصوصی

 کد را وارد نمایید:

آپلود عکس دلخواه: